diana shpak bast-art villa basta kunstatelier theaterBegin oktober stond er plots een meisje samen met haar mama voor mijn bureau. Toen haar mama me in gebrekkig Nederlands iets probeerde te vragen, nam het meisje het met een sussend ‘mama, laat mij maar’ opgeheven handgebaar van haar over. Met een glimlach tot achter haar oren begon ze honderduit te vertellen dat ze graag iets creatief wilde doen. Ik haalde de cursusbrochure boven en vrijwel meteen klonk het vastberaden: ‘Theater en kunstatelier Bast-ART’. Intussen komt Diana (12) elke dinsdag- en woensdagavond de Villa binnengewandeld met haar karakteristieke glimlach tot achter haar oren. Nu eens vermomd als een oude professor, dan weer weggestopt achter een aliënmasker, maar altijd als haar even vrolijke zelve.

Van Oekraïne naar België

Drie jaar geleden verhuisde Diana samen met haar mama vanuit Oekraïne naar België. Haar bed in miljoenenstad Dnipro wisselde ze in voor eentje in Hasselt, wat volgens Diana ‘geen stad, maar een klein, gezellig dorpje’ is. Dat dorpachtige gevoel bevalt haar wel: ‘Ik kan alles met de fiets doen en iedereen is hier echt heel vriendelijk. Op school maakte ik snel vrienden, ook al kon ik nog geen woord Nederlands.’ Intussen kan je bijna niet meer horen dat ze van Oekraïne komt, tenzij op de momenten waarop ze er wat langer over doet om op het juiste woord te komen. Maar niet meteen de juiste woorden vinden voor iets, daar hebben we allemaal weleens – euh, hoe zeg ik dat ook alweer… – last van.

De dood van de unicorn

Afgelopen jaren kreeg Diana privétekenles bij haar thuis in Hasselt. ‘Tijdens mijn privéles leerde ik vooral natekenen met potlood en verf,’ begint ze te vertellen als ik haar vraag naar het verschil tussen de privétekenles en ons kunstatelier Bast-ART. ‘Tijdens het kunstatelier Bast-ART doen we veel meer: we werken met graffitispuitbussen, inkt, stanleymesjes, linoplaten, zelfs met scheerschuim!’, gaat ze uitgelaten verder. Tijdens de laatste les maakte ze een zeefdrukcollage getiteld: ‘De dood van de unicorn’. Inspiratie voor de nogal bizarre tekening haalde ze uit de les zelf: ‘Bram had een panda getekend en ik had geen inspiratie en energie te veel dus ik nam een pen en begon te zeggen tegen zijn tekening: ‘Ik maak jou dood, ik maak jou dood!’ … Soms komt de theatermens in mezelf naar boven, dat is sterker dan mezelf,’ glimlacht ze schouderophalend.

Streng versus speels

Dat Diana een echt podiumbeest is, bewees ze al op vrij jonge leeftijd. Toen ze vijf jaar was, stond ze voor het eerst op het podium van een écht theaterstuk. ‘In Oekraïne zag de theaterles er heel anders uit dan hier in Villa Basta,’ begint ze te vertellen. ‘Bij de theaterles in Oekraïne moest alles altijd heel snel gaan. We kwamen binnen, deden stemoefeningen, kregen een blad met tekst in onze handen, de regisseur verdeelde de rollen, iedereen oefende snel snel zijn tekst en dan kropen we het podium op om te repeteren.’ In Villa Basta is er volgens haar ‘minder haast’ tijdens de theatercursus: ‘Het fijne aan de theaterles hier vind ik dat we elke les beginnen met een kringgesprek, waarin iedereen ideeën bedenkt over de scenes die we gaan spelen. Iedereen mag zelf zijn personage kiezen en zijn eigen tekst verzinnen.’

Miss Bean

‘Het leukste aan Villa Basta vind ik alle fijne mensen die ik hier al heb leren kennen. Ik kom hier heel veel mensen van verschillende leeftijden tegen en iedereen is echt heel lief,’ vertelt Diana enthousiast. Al die verschillende mensen vormen voor haar een enorme inspiratiebron, want het liefst van al speelt ze duizend-en-een verschillende typetjes. ‘Mijn lievelingstypetje is Mister Bean,’ vertelt Diana. Haar grote droom is om Mr. Bean ooit te ontmoeten, maar haar grootste droom is om ooit de vrouwelijke Mr Bean te zijn: ‘Ik hou van zijn gekke bekken, van de manier waarop hij zijn gezicht beweegt en alles zonder woorden kan uitleggen. Ik heb ook niet veel woorden nodig om een typetje neer te zetten, dus ik zou wel eens de vrouwelijke Mister Bean kunnen worden.’

Het feit dat Diana onze taal eerst niet kon en alles met handen en voeten moest uitleggen, heeft haar non-verbale talenten alleen nog maar versterkt. En zo maakte Diana van haar zwakte haar sterkte. Laat dat een levensles voor ons allen zijn. Amen! *drop the mic*

– Ils(e) Van Mileghem, communicatie @ Villa Basta

 

Bekijk de reportage over het kunstatelier Bast-ART

bast-art kunstatelier villa basta